Top

Het belang van lage actie

"Eltjo Haselhoff is een Nederlandse fingerpicking gitarist die er in is geslaagd om twee cd’s in Amerika – de bakermat van de fingerpicking – uit te brengen. Een betere bevestiging kun je als gitarist bijna niet krijgen.”

Gitaarschool Nederland

 

Dit is een tip die ik al sinds mijn veertiende al vertel aan iedere gitarist die ik tegenkom. Maar aangezien 99% van de akoestische gitaren in de wereld nog steeds een veel te hoge actie heeft, zal ik er voorlopig nog even mee door moeten gaan.

Als iemand mij vraagt hoe hoog de actie op mijn gitaren is, heb ik daar een standaard antwoord voor: “Zo laag mogelijk, en dan nog iets lager.” In de praktijk komt dat in het ideale geval neer op 0,6 mm bij de hoge E en 0,9 mm bij de lage E. Dat lukt alleen als de gitaar perfect is uitgelijnd en de frets allemaal nog ongeschonden zijn, maar veel hoger ga ik nooit, ook niet op een niet-perfecte gitaar.



Wat is daar het effect van? Ten eerste gaat de gitaar zo licht spelen dat zelfs een vlinder de snaren zou kunnen fretten door er gewoon op te gaan zitten. Super-super licht. De meeste gitaristen weten niet wat ze overkomt als ze mijn gitaren bespelen. Niet alleen is dat peta-relaxed, je krijgt ook ook ongeevenaarde controle over toonvorming en timing. Ja, ook timing, want er gaat bij mij amper tijd verloren bij het indrukken van de snaren, vanwege de korte afstanden. Verder zal de klank van de gitaar veranderen. Die wordt iets helderder. En dat is goed, in de studio en op het podium kun je makkelijker lage tonen wat opschroeven dan hoge tonen, omdat dat al snel onaangenaam schel gaat klinken. Krijg je geen last van fretbuzz? Nee, niet als je beheerst speelt. Ik ben van mening dat veel gitaristen de snaren veel te hard aanslaan. Daardoor wordt de klank en toonzuiverheid van elke gitaar beduidend minder. Lage actie dwingt je met beleid te spelen, waardoor de snaren minder ver uitslaan, hetgeen de klank van de gitaar ten goede komt. Wordt je volume dan niet lager? Ja, natuurlijk. Maar dat is geen probleem in deze tijd van prima akoestische versterking. De gedachte dat akoestische gitaristen hard moeten aanslaan (ten koste van toon en timing) om “het geluid uit te dragen” is voorbij. Dat is een old school gedachte. Bovendien heeft een lage actie nog een groot voordeel: je krijgt een veel grotere klankdynamiek. Als je maar heel iets harder aanslaat, zullen de snaren inderdaad tegen de frets klappen. Dat wekt de suggestie dat je met enorme kracht, agressie en rigoreusiteit de gitaar bespeelt en dat de vonken eraf vliegen. Niets is minder waar. Luister maar eens naar onderstaande opname. Het klinkt of ik hard aansla en zelfs ‘pop’ technieken gebruik. In werkelijkheid zat ik heel relaxed te spelen op vrij laag volume. Op een manier die ik makkelijk 24 uur zou kunnen volhouden. Afgezien dan van een pilsje halverwege. ;-)

White Lightning
Widget is loading comments...